ΝΩπό αίΜΑ

Θέλω απεγνωσμένα να πιω ένα ποτήρι κόκκινο κρασί….Γεμίζω το ποτήρι και μέσα σε δευτερόλεπτα ρουφάω και την τελευταία του σταγόνα.

Κόκκινο σαν το αίμα…κόκκινα και τα χείλη μου.. και η καρδία μου καμένη από τα πυρά της δικής σου καρδιάς , όποιος και αν είσαι εσύ, όπου και να είσαι εσύ…Γεμίζω ακόμα μια φορά το ποτήρι ..δεν πίνω στην υγεία κανενός …πίνω για εμένα..

Ροδίζει απόψε η νύχτα. .ήταν και το σούρουπο ρόδινο…και το φεγγάρι εκεί ψηλά με κοιτά σαν παγωμένος βασιλιάς ..εγώ είμαι αυτή που καλούμε να σπάσω αυτόν τον πάγο.. Παγώνει το πορφυρό της χρώμα η νύχτα! Παγώνει? Μα πως γίνεται ?Γίνεται…?Μα ο βασιλιάς φωνάζει από εκεί ψηλά ..ζητά όλο λαχτάρα να βγει μέσα από τα παγωμένα κατακόκκινα τείχη του….τα κάστρα του… σε νωπό αίμα ζητά να μεταμορφώσει τον πάγο του…νωπό αίμα , καυτό αίμα γεμάτο αρώματα γυρεύει να κάνει τα χαλάσματα του πύργου του …

Φορτώνω το ποτήρι μου αίμα νωπό…και έτσι σπάω τον πάγο.. κομμάτια πετάγονται παντού.. ταξιδεύουν σύμπαντα, αιώνες μακριά ,χρόνια πίσω. .χρόνια μετά…νιώθω υγρό το πρόσωπό μου. Το αγγίζω, τα δάχτυλά μου κόκκινα…μέχρι εδώ έφτασαν τα χαλάσματα…τριμμένος πάγος λιώνει επάνω στο κορμί μου και με παγώνει.. δεν φθείρεται όμως εύκολα…αργεί να πάρει την μορφή που του αρμόζει ..την υγρή του μορφή…Και ο βασιλιάς δεν είναι πια παγωμένος. Μεταλλάχτηκε , μεταμορφώθηκε σε καυτό άρχοντα…στέκει εκεί πάνω και μου γελά…<μα>

Η νύχτα έχει αρχίσει να γίνεται υγρή…μια ερυθρή μπογιά βάφει όλο τον κόσμο ..σε λίγο θα ξεραθεί…μα κανείς δεν θα καταλάβει πως αυτό δεν είναι μπογιά παρά μονάχα αυτό το υγρό που κυλά στις φλέβες τις δικιές μου .. τις δικιές σου… τις δικιές τους …σε λίγο θα μυρίσει…λεβάντα θα μυρίσει…τριαντάφυλλο.. γαρύφαλλο…νωπό αίμα!

Γεύομαι και την τελευταία γουλιά…τέρμα για απόψε…