Ποια είναι όλα αυτά που αφήσαμε πίσω μας , όλα αυτά που δεν ξεστομίσαμε ποτέ…άλλοτε από φόβο και άλλοτε από εγωισμό..

Πόσες βλακείες, πόσα ψέματα είπαμε στους ανθρώπους που αγαπήσαμε, πόσα ψέματα δεν είπαμε στους ίδιους ανθρώπους …χρησιμοποιήσαμε τον εγωισμό μας σε λάθος στιγμές , πνίξαμε τα θέλω μας και αυτά έρχονται τώρα και ζητάνε απαντήσεις, έρχονται σε μορφή πόνου, συσσωρευμένου πόνου που περνά μέσα στα σωθικά μας και μας πνίγει…είναι οι ανάσες που δεν μπορούμε να πάρουμε μέσα σε κλειστούς χώρους πιστεύοντας πως θα πνιγούμε…είναι ο πνιγμός των συναισθημάτων αυτός που ψάχνει τρόπο να δραπετεύσει…θυμάσαι άραγε πόσες ήταν οι φορές που θέλησες να κλάψεις με λυγμούς ,που πίστεψες πως ένα τέτοιο ξέσπασμα θα σε έκανε να νιώσεις καλύτερα.. όμως το δάκρυ αρνήθηκε να βγει από τα μαύρα μεγάλα σου μάτια… αρνείται γιατι τώρα πια έχει παγώσει. Ξυπνάς όταν πια είναι πολύ αργά, όταν ο χρόνος σε έχει ξεχάσει, όταν ο χρόνος έχει πια ξεχάσει αυτά που πέρασες ..όταν πια όλα έχουν παγώσει, όταν δεν ξέρεις τι να ονειρευτείς , γιατί αυτό που κάποτε ονειρεύτηκες έπεισες τον εαυτό σου πως ήταν λάθος και έτσι χωρίς ίχνος συνείδησης το έκρυψες μέσα στα ντουλάπια της ψυχής σου ..μόνο που ο χρόνος πέρασε και πάλιωσε τα ντουλάπια αυτά…όλα έχασαν την ταυτότητα τους και δεν υπάρχει τίποτα σταθερό πια…τίποτα για το οποίο μπορείς να πονέσεις , μπορείς να κλάψεις, μπορείς να γελάσεις…τίποτα ..μονάχα ένα κενό που αδυνατείς να καλύψεις….