ΧρόΝια Μετά Το Χτές..............

Θυμάμαι όλα εκείνα που προφήτευσες για εμένα, τα θυμάμαι σαν να ήταν χθες…
Και εσένα σε θυμάμαι σαν να ήσουν κάποιος που βγήκε από το αύριο της ζωής μου!
Τα ήξερες όλα τόσο καλά τα είχες σχεδιάσει όλα τόσο τέλεια , δίχως να σου ξεφύγει καμία πινελιά…

….. τα ήξερες όλα πριν από εμένα , σαν να είχες ζήσει τη ζωή μου, σαν να ήσουν όμοιός μου.. μα δεν είσαι ..ποτέ δεν ήσουν



Δεν θέλω να τελειώσει, θέλω να ξεχνάω…

Πρέπει να κάνω αυτά που μου είπες !Πρέπει να προλάβω…άφησε με να προλάβω…εσύ είσαι αυτός που δεν με αφήνει να σε αφήσω. Εσύ είσαι αυτός που με καθυστερεί, γιατί ξέρω, γιατί γνωρίζω, γιατί το νιώθω στα μάτια σου…. πρόσεξε με!
Δεν το βλέπω .. το νιώθω στα μάτια σου, πως δεν θες να με αφήσεις να σε αφήσω…και ας μην κάνεις τίποτα για αυτό. Είδες … αυτό είναι! Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι το να μην κάνεις τίποτα!



Πόσο αστεία φαντάζουν όλα αυτά, για εσένα που απλά διαβάζεις…πόσο…?


Το χιόνι εδώ είναι διαφορετικό.. είναι σαν άμμος…ή σαν αλάτι? Πρώτη φορά βλέπω τόσο χιόνι…μου αρέσει αυτή η αλλαγή, αυτή η διαφορετικότητα των ανθρώπων.


Δεν θέλω τίποτα πια να μου είναι γνώριμο, κουράστηκα να μην φεύγω, κουράστηκα να κρύβομαι πίσω από εμένα… πρέπει να βρω το κουράγιο να φύγω ή να μείνω και να διεκδικήσω αυτά που λαχταρώ…να γευτώ …


Γενάρης μήνας , έξω χιονίζει, μα το παράθυρο ανοιχτό…


κάτι με πνίγει και θέλω πάντα να μπαίνει κρύος αέρας, όπου και να βρίσκομαι. Κρύος αέρας παντού, στα σεντόνια μου, μέσα μου...



Και έτσι να γεμίζω αυτή την άσπρη κόλα χαρτιού με κρύους αέρες, με άλλα δειλινά ,με άλλες μυρωδιές και άλλα μελάνια, χρωματιστά,…

…με άλλα πρόσωπα, πρόσωπα …που δεν έχουν ανάγκη να φοράνε προσωπεία , όπως κάνουμε εμείς, εγώ και εσύ…
Θα κλείσω το παράθυρο είναι ώρα να κοιμηθώ, ήρθε η ώρα να ηρεμήσω… αύριο πάλι….

Αύριο πάλι πρέπει να μπει καθαρός αέρας!

Καληνύχτα!