Η επανάσταση αποδείχτηκε ένα φιάσκο...

Ποια τα αίτια της Γαλλικής επανάστασης?

1. Οικονομική κρίση
2. Η ιδεολογία του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού
3. Ο πολιτικός θεσμός

Ποια τα αίτια της Δικής Μου Επανάστασης?
1.Η κρίση της ιδεολογίας μου ίσως?
2. Η ανατροπή που πάντα ήθελα να κάνω στη ζωή Μου?
3. Η ιδεολογία του Δικού μου Διαφωτισμού?

Αιτία της δικής μου επανάστασης εγώ η ίδια, ίσως.. Έχω βάλει τις σκέψεις μου, τα συναισθήματα μου, τα πιστεύω μου…όλα μαζί σε ένα μπλέντερ και τα ανακατεύω .. τα λιώνω και τα κάνω χυμό.. ζωμός συναισθημάτων…μετά τα βράζω στους 100 βαθμούς και πΝίγομαι από τις αναθυμιάσεις ..τα σβήνω με κόκκινο κρασί…οι αναθυμιάσεις παίρνουν τροπή μεθυστική.
Παρεκτρέπεσαι… Όχι εγώ.. εγώ απλά επαναστατώ.. Μην μένεις εκεί.. ακολούθησέ με.. έλα δώσε μου το χέρι Σου.. έλα Μαζί μου…
Μην κουνάς την βάρκα ,μου λες….
Τί φοβάσαι μήπως βουλιάξει?
Ας βουλιάξει…τέτοια που είναι ας βουλιάξει…θα πάω κολυμπώντας.

Ποια τα αίτια της δικής Σου Επανάστασης?
1. Δεν επαναστάτησες ΠοτΕ!
2. Είσαι καθηλωμένος στις Επαναστάσεις που οι Άλλοι σου επιβάλουν .
3. Αιτία.. η ανατροπή της δικιάς σου υπάρχουσας Επανάστασης <που>

Μην με ρωτήσεις γιατί δεν φωνάζω…Η σιωπή μου ήταν πάντα ένας γιγάντιος κρότος!
Ψίτ… Σε εσένα μιλάω.. Άνοιξε τα μάτια Σου και τα Αυτιά Σου..

Πόσους ΈγχρΩμουΣ φίλους έχω άραγε…?
Έναν ..ίσως και Δύο…καμία φορά πληθαίνουν…αλλά καμιά φορά.
Χρόνια τους σερβίρω από τον ζωμό που έβαλα στο μπλέντερ… μάλλον τον φτύνουν..
Πόσο μεγάλη μπορεί να είναι η ελπίδα του να Είσαι σαν και εμένα?

Κατακάθι...

Ξυπνάς νωρίς, ψήνεις τον καφέ σου και κάθεσαι μέσα στη σιγή του πρωινού αυτού για να απολαύσεις δύο τρείς καυτές γουλιές ..
Ανοίγω τα μάτια μου.. Εσύ δεν είσαι εκεί …ψάχνω την αγκαλιά σου.. σηκώνομαι και ακολουθώ το ΆΡΩΜΑ του καφέ… Σε βλέπω σκυφτό πάνω από μια χτεσινή εφημερίδα…Βυθισμένος στα άρθρα που δε πρόλαβες να διαβάσεις χτες το βράδυ…Σου λέω καλημέρα και ετοιμάζεσαι να φύγεις…
Μα εγώ δεν ήπια τον καφέ μου?
Και τώρα τι…ναι τώρα τι ?Τι θέλω?
Θέλω να φύγεις …να μείνω μόνη μου…θέλω να φύγεις από μέσα μου…δεν θέλω , δεν θέλω να απλώνω κάθε πρωί το χέρι για να σε ακουμπήσω…δεν θέλω να μυρίζουν τα σεντόνια μου το άρωμα σου…δεν θέλω να ακολουθώ τη μυρωδιά από τον καφέ που πίνεις κάθε πρωί,,,
Είμαι πνιγμένη…πνιγμένη από εσένα…δεν θέλω άλλο…μπούχτισα από εσένα …μπούχτισα από την σκέψη σου…ακόμα και από την ίδια σου την άρνηση μπούχτισα…

Είμαι εγκλωβισμένη μέσα σου…και δεν με αφήνεις να βγω…άσε με να φύγω…διώξε με…εγώ όσο και να θέλω , όσο και να προσπαθώ δεν τα καταφέρνω…Ομφάλιος λώρος έχει γίνει η αγκαλιά σου…σαν τη μάνα με το νεογέννητο της …μα αυτός ο ομφάλιος λώρος πρέπει να ΚΟΠΕΙ…γιατί γύρω από το λαιμό μου έχει τυλιχτεί και με πνίγει…

Πίνω τον καφέ σου…όσος έχει απομείνει…δεν αναπνέω…καίγονται τα σωθικά μου.. και το οξυγόνο δεν κατεβαίνει στα πνευμόνια μου…πνίγομαι…
Έρχεσαι. Έρχεσαι να μου δώσεις το φιλί της ζωής, καυτό καφέ βγαζω από το στόμα μου με όλα τα κατακάθια … αρχίζω σιγά σιγά να αναπνέω…Μου υπόσχεσαι, μου ορκίζεσαι…μόνο να με σώσεις θες και ύστερα θα φύγεις …Να φύγεις?
Εγώ δεν ήμουν αυτή που ήθελα να φύγεις ? Ήσουν έτοιμος να με σκοτώσεις και την τελευταία στιγμή μου έδωσες πνοή ..ή μήπως ήμουν έτοιμη να αυτοκτονήσω ..επειδή δεν άντεχα…νόμιζα πως δεν άντεχα.. και εσύ μου έδωσες το χέρι σου και με γλύτωσες …και εγώ τι? Τι έκανα? Τίποτα παρά μόνο να σε διώξω..
Ξυπνάω. Αυτή τη φορά δεν ακολουθώ το άρωμα του καφέ…αυτή τη φορά δεν απλώνω το χέρι να σε βρω , δεν υπάρχεις …τώρα θα πιώ από το δικό ,μου φλιτζάνι…
Δεν πνίγομαι! Δεν πνίγομαι από εσένα…εγκλωβισμένη σε εμένα είμαι…όχι, εσύ μόνο να με σώζεις ξέρεις, μόνο να μου δίνεις οξυγόνο, πνοή, βοηθάς το οξυγόνο να κατέβει στα πνευμόνια μου…
Κοιμάμαι… Αύριο θα ξυπνήσω…θα απλώσω το χέρι και θα είσαι εκεί.. κάτω από τα σκεπάσματα …και εγώ θα χουχουλιάσω πλάι σου, αγκαλιά σου…ναι και μετά θα πιούμε από το ίδιο φλιτζάνι καφέ…πνίγομαι να μην ακολουθώ την μυρωδιά σου.. Στο υπόσχομαι αύριο θα ξυπνήσω πλάι σου…και εσύ θα με φιλήσεις σαν τότε.. θα μου δώσεις το φιλί της ζωής …και εγώ θα σου απλώσω τοΧέρι μου…

Οι μέρες που σβήνουν και παίρνουν στο διάβα τους όλες τις ευκαιρίες που αρνηθήκαμε να αδράξουμε!

.So fucking special...!

Κλικ δεξί και μετά κλικ αριστερό…ένα κλικ και θα σε διαγράψω…so fucking special…I don t belong here..και μετά δεν θυμάμαι πως συνεχίζει αυτό το τραγουδάκι.. εγώ θα πω¨ so fucking μαλάκας ..¨
Οι φίλοι μου πολλές φορές με αποκαλούν πεταλούδα.. καμιά φορά και παίχτρια , πεταλούδα όταν μεθάω και παίχτρια…γιατί δεν έμαθα να παίζω ποτέ σωστά…
Αχ κάνε ένα sign out..μου
έχεις σπάσει τα νεύρα, δεν αντέχω να σε βλέπω άλλο μπροστά μου.. σαν το
μυγάκι που κολλάει επάνω στην οθόνη του υπολογιστή για να ζεσταθεί
είσαι…μόνο που αυτό το σκότωσα ..και εσένα σε σκότωσα αν θυμάμαι καλά..
όλοι στην παρανομία βαθιά χωμένοι είμαστε…όλοι! Πήρα το μαξιλάρι και σε
έπνιξα στον ύπνο σου ..το πρωί ξύπνησα και ήμουν τόσο ήρεμη, μόνο που
έπρεπε να ξεφορτωθώ το πτώμα σου..αγχώθηκα πάλι.. Έκανα κάτι πιο απλό
γέμισα τη βαλίτσα μου εκείνη με τα κόκκινα και μαύρα λουριά και την
έκανα.. από πλάι σου…σε άφησα μόνο σου…έκλεισα την πόρτα πίσω μου αφού
πρώτα έσβησα όλα τα στοιχεία εκείνα που θα μπορούσαν να με
ενοχοποιήσουν..
ΣΕ ΞΕΦΟΡΤΩΘΗΚΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ…ξεφορτώθηκα και τον
κατάμαυρο ουρανό που έστεκε από πάνω μου.. ο κόσμος ο δικός μου απέχει
πολύ από εσένα , ο κόσμος μου δεν γίνεται εύκολα αντιληπτός ούτε από
εμένα την ίδια.. απορώ πως με άφησα να σε αφήσω ναεισβάλεις μέσα του…
Οι φίλοι μου με αποκαλούν πεταλούδα όταν μεθάω..
εγώ θα έλεγα πως είμαι κάτι σαν μεταξοσκώληκας.. είναι εντονότερο το
συναίσθημα της έκκρισης μεταξιού.. αφήνεις ίχνη φτιαγμένα από μετάξι ,
για εσένα δεν άφησα τίποτα!
Κλικ δεξί και delete..you don’t belong here!... cause… I m so fucking special for you!
Κράτησα
τη μαξιλαροθήκη από το μαξιλάρι που σε έπνιξα.. θα την κλειδώσω καλά
μέσα στο μπαούλο που έχουμε στο σπίτι στο χωριό.. (και το κλειδί.. μην
το ψάχνεις το πήρε μια πεταλούδα…χαχαχα…)εκεί δεν πρόκειται να την βρει
κανείς.. ίσως κάποια μέρα παλιώσει.. αλλά το μετάξι παλιώνει? Δεν
νομίζω να παλιώνει.. Ότι και να είναι , αυτά είναι τα απομεινάρια σου
και είναι καλά κλειδωμένα! Καλά κλειδωμένα και δεν ανοίγουν.. και ούτε
πρόκειται ποτέ ξανά να ανοίξουν!
Δεν ανήκεις εδώ μικρέ μου αυτοκράτορα…

Απλά παρατηρείς...κοιτάς μπροστά, πίσω…ψάχνεις γνώριμα πρόσωπα, να ακουμπήσεις επάνω τους …και μετά σκέφτεσαι.. ποιος ήταν αυτός που σε πήρε αγκαλιά τη στιγμή που πόνεσες…ποιος ήθελες να σε σφίξει στα χέρια του αλλά δεν το έκανε ,απλά έμεινε να σε κοιτά ..και εκεί συνειδητοποιείς πως άλλος ήταν αυτός που έτρεξε για εσένα.. αυτός που βρέθηκε εκεί και σου σκούπισε το δάκρυ ..αυτός…και ας είναι μόνο φίλος σου…ο άλλος απλά δεν υπάρχει…υπήρξε κάποτε, όχι τώρα, ούτε μετά!

ΔΙιΙΙΝννΕΕεε...... ΤτοοΟΥΥυυυ.....

Σε πέταξα από πάνω μου !Είχες αρχίσει να ξεφτίζεις εδώ και αρκετό καιρό...δεν θυμάμαι πότε ήταν η πρώτη φορά που θέλησα να σε βγάλω από μέσα μου γιατί με έπνιγες ..από τότε πάει καιρός. Τώρα πια σε πέταξα...Είναι ότι χειρότερο να βλέπεις ανθρώπους που κάποτε τους θαύμαζες τώρα πια να μην είναι παρά μονάχα μια ανάμνηση, ανάμνηση που δεν έχει να σου δώσει τίποτα πια.. Σε παράτησα εκεί πάνω στο πράσινο τραπέζι, σε άφησα με τα λουλούδια που είχες φτιάξει από πολύχρωμες μάρκες στο χέρι...σε άφησα αφού κατέβασα ένα γεμάτο ποτήρι με ουίσκι σαν νερό...σε άφησα να χορεύεις με τα όνειρά σου...με αυτά τα πολύ μικρά οράματά σου.. που δεν ανέχομαι να γίνονται δικά μου...για αυτό σε άφησα! Γιατί δεν είσαι το άρωμα που είχε ποτίσει το σώμα μου τότε, δεν είσαι το ποτό μου...άλλαξε το άρωμά σου...άλλαξε η γεύση σου και δεν μπορώ να γοητευτώ από τις νέες αλλαγές σου. Κλείσε την ομπρέλα σου δεν μπορώ να σταθώ από κάτω της μαζί ..όπως μου είχες ζητήσει τότε...όλα είναι ψέματα...άσε με να λιώσω κάτω από την βροχή...δεν θέλω να είμαστε πια τίποτα...Σε άφησα το Σάββατο το βράδυ και την Δευτέρα δίνοντας και παίρνοντας τις ευχές των γιορτών μας...σε άφησα να μου ευχηθείς τα καλύτερα και έπειτα έφυγα ..επιτέλους με άφησα να σε αφήσω ..επιτέλους με άφησες να σε αφήσω...πάω να βρω λοιπόν αυτό που έψαχνα και λανθασμένα πίστευα πως το είχα αντικρύσει επάνω σε εσένα...Επιτέλους κατάλαβα...Πάρε τις ευχές σου...πάρε τις μάρκες σου...πάρε τους φίλους σου και τα ποτά που μας κέρασες, πάρε ότι κοινό έχουμε πια και φύγε, δίνε του...φύγε μακριά γιατί εδώ μέσα δεν χωράς πια…δεν σε θέλω πια.. είμαι ελεύθερη, ελεύθερη από εσένα!!!!

Ελπίζω σε ένα αύριο γεμάτο αυταπάτες
Με γυάλινα ορΑμΑτΑ χτισμένα σε κοιΛάδες
Ονειρικές , θεόσπαρτες , πνιγμένες στην αλήθεια,
Για πόλεμο και έΡΩτΑ μην βυθιστείς ποτέ μέσα στα παραμύθιΑΑΑΑ….