Κατακάθι...

Ξυπνάς νωρίς, ψήνεις τον καφέ σου και κάθεσαι μέσα στη σιγή του πρωινού αυτού για να απολαύσεις δύο τρείς καυτές γουλιές ..
Ανοίγω τα μάτια μου.. Εσύ δεν είσαι εκεί …ψάχνω την αγκαλιά σου.. σηκώνομαι και ακολουθώ το ΆΡΩΜΑ του καφέ… Σε βλέπω σκυφτό πάνω από μια χτεσινή εφημερίδα…Βυθισμένος στα άρθρα που δε πρόλαβες να διαβάσεις χτες το βράδυ…Σου λέω καλημέρα και ετοιμάζεσαι να φύγεις…
Μα εγώ δεν ήπια τον καφέ μου?
Και τώρα τι…ναι τώρα τι ?Τι θέλω?
Θέλω να φύγεις …να μείνω μόνη μου…θέλω να φύγεις από μέσα μου…δεν θέλω , δεν θέλω να απλώνω κάθε πρωί το χέρι για να σε ακουμπήσω…δεν θέλω να μυρίζουν τα σεντόνια μου το άρωμα σου…δεν θέλω να ακολουθώ τη μυρωδιά από τον καφέ που πίνεις κάθε πρωί,,,
Είμαι πνιγμένη…πνιγμένη από εσένα…δεν θέλω άλλο…μπούχτισα από εσένα …μπούχτισα από την σκέψη σου…ακόμα και από την ίδια σου την άρνηση μπούχτισα…

Είμαι εγκλωβισμένη μέσα σου…και δεν με αφήνεις να βγω…άσε με να φύγω…διώξε με…εγώ όσο και να θέλω , όσο και να προσπαθώ δεν τα καταφέρνω…Ομφάλιος λώρος έχει γίνει η αγκαλιά σου…σαν τη μάνα με το νεογέννητο της …μα αυτός ο ομφάλιος λώρος πρέπει να ΚΟΠΕΙ…γιατί γύρω από το λαιμό μου έχει τυλιχτεί και με πνίγει…

Πίνω τον καφέ σου…όσος έχει απομείνει…δεν αναπνέω…καίγονται τα σωθικά μου.. και το οξυγόνο δεν κατεβαίνει στα πνευμόνια μου…πνίγομαι…
Έρχεσαι. Έρχεσαι να μου δώσεις το φιλί της ζωής, καυτό καφέ βγαζω από το στόμα μου με όλα τα κατακάθια … αρχίζω σιγά σιγά να αναπνέω…Μου υπόσχεσαι, μου ορκίζεσαι…μόνο να με σώσεις θες και ύστερα θα φύγεις …Να φύγεις?
Εγώ δεν ήμουν αυτή που ήθελα να φύγεις ? Ήσουν έτοιμος να με σκοτώσεις και την τελευταία στιγμή μου έδωσες πνοή ..ή μήπως ήμουν έτοιμη να αυτοκτονήσω ..επειδή δεν άντεχα…νόμιζα πως δεν άντεχα.. και εσύ μου έδωσες το χέρι σου και με γλύτωσες …και εγώ τι? Τι έκανα? Τίποτα παρά μόνο να σε διώξω..
Ξυπνάω. Αυτή τη φορά δεν ακολουθώ το άρωμα του καφέ…αυτή τη φορά δεν απλώνω το χέρι να σε βρω , δεν υπάρχεις …τώρα θα πιώ από το δικό ,μου φλιτζάνι…
Δεν πνίγομαι! Δεν πνίγομαι από εσένα…εγκλωβισμένη σε εμένα είμαι…όχι, εσύ μόνο να με σώζεις ξέρεις, μόνο να μου δίνεις οξυγόνο, πνοή, βοηθάς το οξυγόνο να κατέβει στα πνευμόνια μου…
Κοιμάμαι… Αύριο θα ξυπνήσω…θα απλώσω το χέρι και θα είσαι εκεί.. κάτω από τα σκεπάσματα …και εγώ θα χουχουλιάσω πλάι σου, αγκαλιά σου…ναι και μετά θα πιούμε από το ίδιο φλιτζάνι καφέ…πνίγομαι να μην ακολουθώ την μυρωδιά σου.. Στο υπόσχομαι αύριο θα ξυπνήσω πλάι σου…και εσύ θα με φιλήσεις σαν τότε.. θα μου δώσεις το φιλί της ζωής …και εγώ θα σου απλώσω τοΧέρι μου…

Οι μέρες που σβήνουν και παίρνουν στο διάβα τους όλες τις ευκαιρίες που αρνηθήκαμε να αδράξουμε!