Απλά παρατηρείς...κοιτάς μπροστά, πίσω…ψάχνεις γνώριμα πρόσωπα, να ακουμπήσεις επάνω τους …και μετά σκέφτεσαι.. ποιος ήταν αυτός που σε πήρε αγκαλιά τη στιγμή που πόνεσες…ποιος ήθελες να σε σφίξει στα χέρια του αλλά δεν το έκανε ,απλά έμεινε να σε κοιτά ..και εκεί συνειδητοποιείς πως άλλος ήταν αυτός που έτρεξε για εσένα.. αυτός που βρέθηκε εκεί και σου σκούπισε το δάκρυ ..αυτός…και ας είναι μόνο φίλος σου…ο άλλος απλά δεν υπάρχει…υπήρξε κάποτε, όχι τώρα, ούτε μετά!