Φοβάμαι,
τον εαυτό μου....
Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 2008
Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2008
Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2008
Πέντε..5..πέντε..5 Π5Ε5Ν5Τ5Ε
Μιλάω στο τηλέφωνο μαζί σου ..Είναι αστείο το πόσο γρήγορα μπορούν να αλλάξουν τα ρεύματα του ποταμού.. Είναι όμορφο να βγαίνεις ζωντανός μέσα από αυτόν τον χείμαρρο..
Δεν είμαι ερωτευμένη μαζί σου.. Είμαι καλά! Άνοιξα εκείνο το παράθυρο, φόρτωσα το ποτήρι μου με κόκκινο κρασί και βρήκα άλλον αυτοκράτορα! Αυτή τη φορά δεν είναι ούτε μικρός μα ούτε και μεγάλος..
Έπαιξα με το χιόνι αυτές τις μέρες.. κατέβηκα και στο Πασαλιμάνι. Στις πέντε το πρωί.. μαζί σου.. Νομίζω ήμουν γύρω στα πέντε ..τότε έφτανε μέχρι τον αστράγαλό μου η λευκή του αύρα.. Τώρα όλα μου θύμισαν το τότε.. Έσκυψα να δω τις μπότες μου και όλα ήρθαν στο μυαλό ..Τα μικρά μου μποτάκια χωμένα στα χιόνια ..οι στρωτές ψηλές μου μπότες να βουλιάζουν όλο και πιο βαθιά τώρα.. Εσύ κάνεις αγγελάκια.. κάνεις τούμπες και δεν φοβάσαι.. παίζεις ..θες να κατεβάσεις τα πέδιλα του σκί.. Ναι είναι κίτρινα.. αλλά πολύ μεγάλα για τα δικά μου πόδια και ας μεγάλωσα από τότε..
Νομίζω είμαι καλά! Δεν είμαι ερωτευμένη μαζί σου.. λατρεύω τη μύτη σου όμως…!Ναι την λατρεύω! Αστείο δεν είναι. Αυτός ο χιονιάς μου έφερε κάτι καινούριο ..κάτι που δεν το περίμενα ..κάτι που ήρθε και μου πρόσφερε μία ανατροπή ένα σκαλοπάτι για να ανέβω , για να σβήσω από το τζάμι τα θολά μου χνότα ..
Κάποιες νύχτες νομίζω πως μεταμορφώνομαι σε μάγισσα ..παίρνω την ιπτάμενη σκούπα μου και ταξιδεύω μέσα στα χρόνια του κόσμου.. κάποιες φορές είσαι και εσύ εκεί.. κάποιες άλλες σε αφήνω πίσω.. στον δικό σου κόσμο, είναι ίσως επειδή δεν μπορείς να ακολουθήσεις τα δικά μου χρόνια ..Μα δεν με νοιάζει. Ο κόσμος μου είναι μόνο δικός μου αυτή τη φορά.. Εγώ επιλέγω..
Σε αυτή τη παρτίδα δεν ξέρω αν πρέπει να ποντάρω ή μάλλον δεν ξέρω αν θέλω να ποντάρω.. προτιμώ να παίξω με λίγα φράγκα και ανοιχτά χαρτιά ! Έτσι για το παιχνίδι μόνο..
Έχω ακόμα τη μελανιά σου ..είναι το σημαδάκι που μου άφησε η βραδιά στο Πασαλιμάνι.. Χιόνι δίπλα στις βάρκες…και…σιγή…Ύστερα ήρθε εκείνο το φιλί.. κάτω από το κατάλευκο δέντρο…Μου έδωσες τα γάντια σου ..σου πήρα τη μάσκα.. φοβήθηκες…Θα μου τη γρατσουνίσεις μου είπες ..Είσαι ένας γκρινιάρης ..μα λατρεύω τη μύτη σου!
Δεν είμαι ερωτευμένη… Μα είμαι καλά!
Δεν είμαι ερωτευμένη μαζί σου.. Είμαι καλά! Άνοιξα εκείνο το παράθυρο, φόρτωσα το ποτήρι μου με κόκκινο κρασί και βρήκα άλλον αυτοκράτορα! Αυτή τη φορά δεν είναι ούτε μικρός μα ούτε και μεγάλος..
Έπαιξα με το χιόνι αυτές τις μέρες.. κατέβηκα και στο Πασαλιμάνι. Στις πέντε το πρωί.. μαζί σου.. Νομίζω ήμουν γύρω στα πέντε ..τότε έφτανε μέχρι τον αστράγαλό μου η λευκή του αύρα.. Τώρα όλα μου θύμισαν το τότε.. Έσκυψα να δω τις μπότες μου και όλα ήρθαν στο μυαλό ..Τα μικρά μου μποτάκια χωμένα στα χιόνια ..οι στρωτές ψηλές μου μπότες να βουλιάζουν όλο και πιο βαθιά τώρα.. Εσύ κάνεις αγγελάκια.. κάνεις τούμπες και δεν φοβάσαι.. παίζεις ..θες να κατεβάσεις τα πέδιλα του σκί.. Ναι είναι κίτρινα.. αλλά πολύ μεγάλα για τα δικά μου πόδια και ας μεγάλωσα από τότε..
Νομίζω είμαι καλά! Δεν είμαι ερωτευμένη μαζί σου.. λατρεύω τη μύτη σου όμως…!Ναι την λατρεύω! Αστείο δεν είναι. Αυτός ο χιονιάς μου έφερε κάτι καινούριο ..κάτι που δεν το περίμενα ..κάτι που ήρθε και μου πρόσφερε μία ανατροπή ένα σκαλοπάτι για να ανέβω , για να σβήσω από το τζάμι τα θολά μου χνότα ..
Κάποιες νύχτες νομίζω πως μεταμορφώνομαι σε μάγισσα ..παίρνω την ιπτάμενη σκούπα μου και ταξιδεύω μέσα στα χρόνια του κόσμου.. κάποιες φορές είσαι και εσύ εκεί.. κάποιες άλλες σε αφήνω πίσω.. στον δικό σου κόσμο, είναι ίσως επειδή δεν μπορείς να ακολουθήσεις τα δικά μου χρόνια ..Μα δεν με νοιάζει. Ο κόσμος μου είναι μόνο δικός μου αυτή τη φορά.. Εγώ επιλέγω..
Σε αυτή τη παρτίδα δεν ξέρω αν πρέπει να ποντάρω ή μάλλον δεν ξέρω αν θέλω να ποντάρω.. προτιμώ να παίξω με λίγα φράγκα και ανοιχτά χαρτιά ! Έτσι για το παιχνίδι μόνο..
Έχω ακόμα τη μελανιά σου ..είναι το σημαδάκι που μου άφησε η βραδιά στο Πασαλιμάνι.. Χιόνι δίπλα στις βάρκες…και…σιγή…Ύστερα ήρθε εκείνο το φιλί.. κάτω από το κατάλευκο δέντρο…Μου έδωσες τα γάντια σου ..σου πήρα τη μάσκα.. φοβήθηκες…Θα μου τη γρατσουνίσεις μου είπες ..Είσαι ένας γκρινιάρης ..μα λατρεύω τη μύτη σου!
Δεν είμαι ερωτευμένη… Μα είμαι καλά!
Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2008
Μου λείπει...
Μου λείπει το τραμ κάτω από το σπίτι.Μου λείπει η θέα από το δωμάτιο του δεκάτου ορόφου.
Μου λείπει το άρωμα της ξένης γής.
Μου λείπει η ανάμνηση των περασμένων.
Μου λείπει η παγωνιά τα κρύα βράδια του Δεκέμβρη.
Μου λείπει το κόκκινο κρασί από το plus.
Μου λείπει το τζόκινγκ στα στενά της Ιένας την Κυριακή το μεσημέρι.
Μου λείπει το μπέρδεμα με τους ανθρώπους.
Μου λείπει η απουσία όλων αυτών που έχω ζήσει.
Μου λείπει αυτό που δεν γυρίζει πίσω.
Μου λείπει αυτό που θα ήθελα να έρθει.
Μου λείπει, μου λείπει, μου λείπει...αυτοί οι 6 μήνες μου λείπουν..
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)