Just one more night next to you...

Ποθος....διαφυγής ....

Ποθώ να καώ κάτω από τον ήλιο του καλοκαιριού....
Ποθώ μία μπύρα στο χέρι παγωμένη πάντα ...που θα την ακουμπώ επάνω στο κορμί μου και θα μου προκαλεί μία μικρή ανατριχίλα..
Ποθώ απέραντο γαλάζιο και κύμα να σκάει δυνατά στα πόδια μου…αντηλιακή κρέμα και baby oil και την άμμο να κολλά επάνω μου.. να γίνομαι ένα με αυτή..
Ποθώ να τρέχω μέχρι τον βράχο τον ψηλό και να ετοιμάζομαι να βουτήξω από το ύψος του..
Ποθώ αραλίκι μέχρι αργά το απόγευμα και νωρίς το πρωί..
Ποθώ το ηλιοβασίλεμα και την πετσέτα που τυλίγω γύρω μου όταν πέφτει ο ήλιος.. Ποθώ χαμόγελα και ρακέτες μέχρι τελικής πτώσεως..
Ποθώ ουζάκι μετά το απογευματινό μπάνιο στην παραλία..
Ποθώ ταξίδι καλοκαιρινό με θέα το Αιγαίο ή και το Ιόνιο..
Ποθώ Εσένα..
Εσένα που δεν ξέρω ακόμα ποιος είσαι ή ποιος μπορεί να είσαι..

Αφορμή ήταν μια online συζήτηση με μια πολύ καλή φίλη, που δυστυχώς ο τροπος ζωής των ημερών και οι μεγάλες αποστάσεις μας κάνουν να χανόμαστε.. σωματικά μόνο γιατί συναισθηματικά την έχω πάντα στην καρδιά μου…
Είναι κάτι που ποθούμε και οι δύο αυτό τον καιρό…φαντάζομαι βέβαια πως δεν είμαστε οι μόνες…

Oρ Λ Αντ Ο.....

΄΄ Μια αγριόχηνα πετάει προς τη θάλασσα. Αναπηδάς και κάνεις να τη φτάσεις.
Ήσουν άνδρας, Είσαι γυναίκα. Ίδιο πρόσωπο, καμιά διαφορά. Χιλιάδες εαυτοί σου παραμονεύουν στην πορεία. Η αγριόχηνα σε ακολουθεί και εσύ εξακολουθείς να θέλεις να τη φτάσεις. Έχεις ένα πρόσωπο, όμως δύο φύσεις ,ένα σώμα, μία νόηση. Ποιος είσαι? Τι είσαι τελικά ?
Το ερώτημα κυριαρχεί αναπάντητο ,τρομακτικό, καίριο και ομιχλώδες.

Η αγριόχηνα πετάει γρήγορα.

Είσαι μόνος…΄΄

¨¨ Όρλάντο΄
Βερτζίνια Γούλφ

-Έχεις δίκιο..

Νομίζω ήρθε ο καιρός να κοιτάξω τη ζΩή κατάματα.. τη δικιά μου ζωή! Μόνο το δικό μου δρόμο αυτή τη φορά. Η κούραση της άρνησης καταναλώνει μεγάλα αποθέματα ψυχής..

-Έχεις δίκιο..

Νομίζω είναι καιρός να πάψω να φοβάμαι την άρνηση. Να φοβάμαι να αρνηθώ όλα αυτά που δεν με αγγίζουν.
Ήρθε ο καιρός να δω τον κόσμο μέσα από τα δικά μου μάτια. Να σταματήσω να λαχταρώ χρυσά ΣτεφΑνια πλεγμένα από τα δικά σου χέρια.. γΑλΑζιΑ σύμπαντα μέσα από τα μάτια τα δικά σου.. τα δικά του.. Μέσα από καρδιές που δεν είναι διατεθειμένες να χτυπήσουν έστω και για μια φορά δυνατά ώστε να τις ακούσω.

-Έχεις δίκιο.

Έφτασε ο καιρός να αγαπήσω τα όνειρά μου. Ο καιρός είναι εδώ!Πάντα είναι εδώ.Μόνο που για εμένα το πάντα δεν είναι αρκετό.. Μόνο το τώρα.

Ήρθε η μέρα εκείνη που θα που θα πάρω στεφάνι πλεκτό από τα δικά μου χέρια με μεταξωτές και χρυσές κορδέλες και επιτέλους θα το καρφώσω στα μαλλιά μου!