-Έχεις δίκιο..

Νομίζω ήρθε ο καιρός να κοιτάξω τη ζΩή κατάματα.. τη δικιά μου ζωή! Μόνο το δικό μου δρόμο αυτή τη φορά. Η κούραση της άρνησης καταναλώνει μεγάλα αποθέματα ψυχής..

-Έχεις δίκιο..

Νομίζω είναι καιρός να πάψω να φοβάμαι την άρνηση. Να φοβάμαι να αρνηθώ όλα αυτά που δεν με αγγίζουν.
Ήρθε ο καιρός να δω τον κόσμο μέσα από τα δικά μου μάτια. Να σταματήσω να λαχταρώ χρυσά ΣτεφΑνια πλεγμένα από τα δικά σου χέρια.. γΑλΑζιΑ σύμπαντα μέσα από τα μάτια τα δικά σου.. τα δικά του.. Μέσα από καρδιές που δεν είναι διατεθειμένες να χτυπήσουν έστω και για μια φορά δυνατά ώστε να τις ακούσω.

-Έχεις δίκιο.

Έφτασε ο καιρός να αγαπήσω τα όνειρά μου. Ο καιρός είναι εδώ!Πάντα είναι εδώ.Μόνο που για εμένα το πάντα δεν είναι αρκετό.. Μόνο το τώρα.

Ήρθε η μέρα εκείνη που θα που θα πάρω στεφάνι πλεκτό από τα δικά μου χέρια με μεταξωτές και χρυσές κορδέλες και επιτέλους θα το καρφώσω στα μαλλιά μου!