Έβαλα τα μπρατσάκια μου και έτρεξα γρήγορα προς τα καταγάλανα νερά της..
Έσκαγε ο αφρός και μπροστά μου ξεχύνονταν όλα εκείνα που θα ζούσα στο μέλλον.. μετά ήρθε ένα Γιγάντιο κύμα και προσπάθησε να με πάρει στην αγκαλιά του.. Μα εγώ του αντιστάθηκα ..λες και δεν ήθελα να πιάσω στα χέρια μου τον αφρό που όλο και πιο πολύ έπηζε καθώς ερχόταν προς το μέρος μου. .το φοβήθηκα.. ήταν πελώριο.. όλα όσα θα ζούσα ήταν πελΩρια.. πελώΡΙΑ χαρά.. πελώρια λύπη.. πελώρια συγκίνηση
Πελώριο δάκρυ.. πελώριο χαμόγελο…Έκανα πίσω βιαστικά .. μα το κύμα με άρπαξε , με έκανε πελώριες τούμπες στην αμμουδιά ..σφήνωσε το κεφάλι μου μέσα στην άμμο ..και το οξυγόνο χανόταν.. σφήνωσε και η καρδιά μου. .μέσα στο σώμα μου.. χτύπαγε τόσο δυνατά …φώναζε με τσιριχτή φωνή. .άσε με να βγω.. ήθελε λέει να πάει μέσα στα κύματα, ήθελε να ακολουθήσει εκείνο το κύμα…μα δεν την άφηνα…της έκλεινα το στόμα.. Είχε γοητευτεί τόσο πολύ από αυτά τα πελώρια ανδρΑγαθήματα που κάλπαζαν μπροστά της που στο τέλος έσκισε το στήθος μου και πετάχτηκε έξω…έβγαλα τα μπρατσάκια μου και έτρεξα πίσω της να την πιάσω…Μα ο Ποσειδώνας μου την πήρε…
-Την άφησες , την άφησες να φύγει από μέσα σου…
Του γύρισα τη πλάτη και άρχισα να κλαίω με λυγμούς ….
-Είναι δικιά μου, μόνη της έφυγε, του είπα..
Μα δεν έτρεξα να την πιάσω…φοβόμουν όλα αυτά τα πελώρια που ξεχύνονταν μπροστά μου.. δεν έτρεξα…δεν κολύμπησα στα καταγάλανα νερά…Πήρα πίσω τα μπρατσάκια που πέταξα και έμεινα να την κοιτάω να ματώνει μόνη της…μάτωνε από πόνο.. μάτωνε από χαρά… εγώ έμενα απλά και την κοιτούσα…δεν είχα το κουράγιο να την πιάσω πάλι στα χέρια μου.. είχα ένα φόβο. .φόβο ακαθόριστο..
Δεν υπήρχε κανείς να με βοηθήσει.. μα δεν άντεχα να την βλέπω άλλο έξω από το κορμί μου…έτρεχε αίμα από το στήθος μου και έπρεπε να το ράψω.. μα πώς? Πώς θα έκλεινα την πληγή δίχως την καρδιά μου μέσα…Έπρεπε να την βάλω στη θέση της. .Ζήλευα όλα αυτά που ζούσε…Ζήλευα… γιατί ήταν όλα δικά μου…..Ήμουν άδεια… αυτή έτρεξε να προλάβει το πελώριο και εγώ έμεινα με ένα μηδαμινό συναίσθημα απουσίας…Έτρεξα…έτρεξα…έτρεχα και κολυμπούσα ατελείωτες ώρες μεχρι να καταφέρω να την πάρω από τα χέρια του Ποσειδώνα ..ήταν τόσο χαρούμενη μακριά μου…μα εγώ ήμουν κενή… ο Ποσειδώνας με κορόιδευε και η καρδιά μου γέλαγε μαζί μου…Είχε μπει τόσο νερό στα πνευμόνια μου που στο τέλος αφρός έβγαινε από τα χείλη μου…Άρχισα να βουλιάζω… πνιγόμουν , πνιγόμουν και ήμουν άδεια…Άπλωσα το χέρι και την παρακάλεσα να έρθει…μπήκε στη θέση της .. ο Ποσειδώνας με τράβηξε μέχρι έξω…μπήκε στη θέση της…
Άνοιξα τα μάτια μου και είδα το κύμα να παίρνει μαζί του όλα όσα προφήτεψε για εμένα ..η καρδιά χτυπούσε αργά , πολύ αργά.. πήρα δυο μεγάλες ανάσες και έκανα μια πελώρια βουτιά.. για μια στιγμή έζησα ότι είχε ζήσει η καρδιά μου… για μια στιγμή δεν φοβήθηκα… για μια στιγμή αντίκρισα…. Τα πάντα…ήρθα αντιμέτωπη με όλα τα όνειρα μου…η καρδιά χτυπούσε δυνατά και την ένιωθα πελώρια…τώρα ήταν δικιά μου…και όλα αυτά τα πελώρια ήταν πια δικά Μου!
Έσκαγε ο αφρός και μπροστά μου ξεχύνονταν όλα εκείνα που θα ζούσα στο μέλλον.. μετά ήρθε ένα Γιγάντιο κύμα και προσπάθησε να με πάρει στην αγκαλιά του.. Μα εγώ του αντιστάθηκα ..λες και δεν ήθελα να πιάσω στα χέρια μου τον αφρό που όλο και πιο πολύ έπηζε καθώς ερχόταν προς το μέρος μου. .το φοβήθηκα.. ήταν πελώριο.. όλα όσα θα ζούσα ήταν πελΩρια.. πελώΡΙΑ χαρά.. πελώρια λύπη.. πελώρια συγκίνηση
Πελώριο δάκρυ.. πελώριο χαμόγελο…Έκανα πίσω βιαστικά .. μα το κύμα με άρπαξε , με έκανε πελώριες τούμπες στην αμμουδιά ..σφήνωσε το κεφάλι μου μέσα στην άμμο ..και το οξυγόνο χανόταν.. σφήνωσε και η καρδιά μου. .μέσα στο σώμα μου.. χτύπαγε τόσο δυνατά …φώναζε με τσιριχτή φωνή. .άσε με να βγω.. ήθελε λέει να πάει μέσα στα κύματα, ήθελε να ακολουθήσει εκείνο το κύμα…μα δεν την άφηνα…της έκλεινα το στόμα.. Είχε γοητευτεί τόσο πολύ από αυτά τα πελώρια ανδρΑγαθήματα που κάλπαζαν μπροστά της που στο τέλος έσκισε το στήθος μου και πετάχτηκε έξω…έβγαλα τα μπρατσάκια μου και έτρεξα πίσω της να την πιάσω…Μα ο Ποσειδώνας μου την πήρε…
-Την άφησες , την άφησες να φύγει από μέσα σου…
Του γύρισα τη πλάτη και άρχισα να κλαίω με λυγμούς ….
-Είναι δικιά μου, μόνη της έφυγε, του είπα..
Μα δεν έτρεξα να την πιάσω…φοβόμουν όλα αυτά τα πελώρια που ξεχύνονταν μπροστά μου.. δεν έτρεξα…δεν κολύμπησα στα καταγάλανα νερά…Πήρα πίσω τα μπρατσάκια που πέταξα και έμεινα να την κοιτάω να ματώνει μόνη της…μάτωνε από πόνο.. μάτωνε από χαρά… εγώ έμενα απλά και την κοιτούσα…δεν είχα το κουράγιο να την πιάσω πάλι στα χέρια μου.. είχα ένα φόβο. .φόβο ακαθόριστο..
Δεν υπήρχε κανείς να με βοηθήσει.. μα δεν άντεχα να την βλέπω άλλο έξω από το κορμί μου…έτρεχε αίμα από το στήθος μου και έπρεπε να το ράψω.. μα πώς? Πώς θα έκλεινα την πληγή δίχως την καρδιά μου μέσα…Έπρεπε να την βάλω στη θέση της. .Ζήλευα όλα αυτά που ζούσε…Ζήλευα… γιατί ήταν όλα δικά μου…..Ήμουν άδεια… αυτή έτρεξε να προλάβει το πελώριο και εγώ έμεινα με ένα μηδαμινό συναίσθημα απουσίας…Έτρεξα…έτρεξα…έτρεχα και κολυμπούσα ατελείωτες ώρες μεχρι να καταφέρω να την πάρω από τα χέρια του Ποσειδώνα ..ήταν τόσο χαρούμενη μακριά μου…μα εγώ ήμουν κενή… ο Ποσειδώνας με κορόιδευε και η καρδιά μου γέλαγε μαζί μου…Είχε μπει τόσο νερό στα πνευμόνια μου που στο τέλος αφρός έβγαινε από τα χείλη μου…Άρχισα να βουλιάζω… πνιγόμουν , πνιγόμουν και ήμουν άδεια…Άπλωσα το χέρι και την παρακάλεσα να έρθει…μπήκε στη θέση της .. ο Ποσειδώνας με τράβηξε μέχρι έξω…μπήκε στη θέση της…
Άνοιξα τα μάτια μου και είδα το κύμα να παίρνει μαζί του όλα όσα προφήτεψε για εμένα ..η καρδιά χτυπούσε αργά , πολύ αργά.. πήρα δυο μεγάλες ανάσες και έκανα μια πελώρια βουτιά.. για μια στιγμή έζησα ότι είχε ζήσει η καρδιά μου… για μια στιγμή δεν φοβήθηκα… για μια στιγμή αντίκρισα…. Τα πάντα…ήρθα αντιμέτωπη με όλα τα όνειρα μου…η καρδιά χτυπούσε δυνατά και την ένιωθα πελώρια…τώρα ήταν δικιά μου…και όλα αυτά τα πελώρια ήταν πια δικά Μου!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου