Φεύγεις.....Και εγώ… Ευτυχισμένη εύχομαι να είμαι….

Μαθαίνω νέα σου..κάποιο φίλο κάποιο γνωστό θα πετύχω τυχαία..
μαθαίνω για σένα…..
..φεύγεις….
Πάνε χρόνια από τότε που είπαμε αντίο. Είχα μείνει να σε κοιτώ από το παράθυρο θυμάμαι με ένα κόμπο στο στομάχι που έπειτα βγήκε και με έπνιξε.. χρόνια με έπνιγε..και ποτέ δεν τον άφησα για να με αφήσει να σου μιλήσω..
Είχες μείνει κλεισμένος στο αυτοκίνητο αρκετή ώρα έξω από το σπίτι μου… κλεισμένος μια ζωή απέναντι μου.
Φεύγεις. Το ήξερα, ήμουν σίγουρη.
Δεν ξέρω τι με κάνει τόσα χρόνια μετά να γράφω ακόμα για σένα… ίσως η σιγουριά που ένιωσα τότε στο πλάι σου.. ίσως αυτό.
Δεν βλέπω αυτό που είσαι σήμερα… αυτό που πολλές φορές δεν θέλησα να γνωρίσω… βλέπω το τότε..το παιδί που ίσως έβγαινε μέσα από τα μάτια σου.
Πέρασαν χρόνια από τότε….
Προχώρησα… προσπάθησα να προχωρήσω… στιγμές όμως σε έψαχνα μέσα στα πρόσωπα άλλων... κοίταζα κάτι λιγότερο από εμένα… κάτι λιγότερο από εσένα…
Προχώρησες… δεν ξέρω αν…. δεν ξέρω κιόλας αν χρειάστηκε να προχωρήσεις… ίσως ποτέ να μην είδες αυτό που είδα εγώ σε εσένα…
Φεύγεις….. ξέρω πως αυτή τη φορά δεν θα γυρίσεις… και αν γυρίσεις θα είσαι διαφορετικός…
Αν σου μιλούσα… αν…

μάλλον.. δεν θα είχα να σου πω και πολλά… και εσύ; Μάλλον δεν θα είχες να μου πεις τίποτα…
Φεύγεις…. Ευτυχισμένος εύχομαι να είσαι…
Και εΓώ;….
Και εγώ… Ευτυχισμένη εύχομαι να είμαι….

(κάποιες φορές αναπολείς μικρές στιγμές που ίσως να είχαν γίνει και μεγάλες..ίσως πάλι αν τις είχαμε ζήσει να είχαν απλά εξοστρακίσει την φαντασίωση μας..)