ΓλυκΑνισοΣ..

Παγωτό μηχανής. Ανάμεικτο με κρέμα και σοκολάτα. Ύστερα για να διώξουμε την αρμύρα από πάνω μας μπάνιο με το λάστιχο στο μπαλκόνι. Είναι γυφτιά με ρωτάς; Διακοπές είμαστε σου απαντάω. Έρχομαι και εγώ! Περίμενέ με!
Το κόκκινο δικό μου μαγιό κάνει αντίθεση επάνω στο λευκό δικό σου. Κρυώνω .Φωνάζεις όμως πως το νερό είναι ζεστό. Στο χωριό μου είναι παγωμένο. Ήταν τουλάχιστον. Μου ξυπνάς αναμνήσεις. Μέχρι εδώ όμως. Δεν πρέπει να με γεμίσεις με άλλες. Δεν πρέπει να με κάνεις να ελπίσω και σε άλλες. Ούτε εσύ. Ούτε και εγώ.
Έλα να χαλαρώσουμε για λίγο. Κολλάς επάνω μου. Υπόσχεσαι πράγματα. Για λίγο τα πιστεύω. Μετά συνέρχομαι από τη νιρβάνα της συνουσίας και σκέφτομαι πως τίποτα δεν θέλω να είναι αλήθεια. Εκτός από το τώρα.
Γαλαζοπράσινα νερά. Αγκαλιά .Άμμος κολλημένη επάνω μας .Ηλιοβασιλέματα. Γαριδομακαρονάδες με παγωμένη μπύρα. Ούζο με ΓλυκΑνιΣο. Είναι πολύ γλυκό σου λέω, μα εσύ έχεις ήδη ζαλιστεί.
Βλέπω τις φωτογραφίες. Δεν έπρεπε να τις δω. Γιατί είδα τις φωτογραφίες; Τώρα πια ξέρω. Ίσως κάτι ξέρω. Το αφήνω εκεί. Με πιάνεις αγκαλιά. Νομίζω σε χτυπάω. Κλείνω τη πόρτα και βάζω τα κλάματα σα μωρό παιδί. Έπειτα, λίγο χρόνο μετά ζητάς συγνώμη. Κάνω πως τη δέχομαι. Είμαστε διακοπές. Τίποτα περισσότερο σου λέω. Τίποτα λιγότερο δεν θέλω από εσένα. Μονάχα αυτό εδώ. Δεν έχεις τίποτα για μένα. Δεν με τιμά , μου λες. Μονό που δεν με νοιάζει τι σε τιμά και τι όχι.
Μετά βάζεις κρέμα. Την κρέμα μου. Κρέμα προσώπου και σε έκαψε ο ήλιος.
Επιστροφή. Πλοίο. Γαλαζοπράσινα νερά. Επιστροφή. Πάλι ο καθένας στη ζωούλα του. Στη ζωούλα σου που ποτέ δεν θα μάθω. Στη ζωούλα μου που ποτέ δεν θα μάθεις.
Μου λείπει καμιά φορά. Ναι μου λείπει αυτό που αν ήμασταν άλλοι άνθρωποι , ίσως να μπορούσαμε να έχουμε.