Εδώ βρέχει πολύ. Εκεί δεν  ξέρω πως είναι.

Χτες το βράδυ ήρθες στον ύπνο μου και μου είπες  σ΄αγαπώ.

Πρόλαβα να στο πω πριν φύγεις. Θα το θυμάσαι άραγε.

Σε έβλεπα λέει μόνο εγώ. Ήσουν πάντα μαζί μου. Μαζί μας. Σκεφτόμουν τον κόσμο τριγύρω. Θα με περνάνε για τρελή να μιλάω με το κενό. Μα εγώ στο κενό έβλεπα εσένα. Είχες έρθει μόνο για εμάς.

Γελούσες! Πάντα γελούσες. Σε φίλησα στο μάγουλο. Σε χτύπησα στο πόδι. Ήσουν εκεί.

Ύστερα έτρεξα και αγκάλιασα τη μάνα σου. Ύστερα έβαλα τα κλάματα.

Μετά ήρθε το πρωί. Ξύπνησα. Εσύ απών. Πέντε μήνες. Πέντε μήνες τώρα.

Κάθε μέρα. Μέσα στο μυαλό μου. Όσο ο καιρός περνά μπαίνεις ακόμα πιο βαθιά.

Πόσο μου λείπεις! Άνθρωπος κανείς δεν μου έχει λείψει περισσότερο. Πόσο μου λείπεις!

Θα θελα  να πιστεύω στο μετά. Είναι θέμα ανάγκης. Μα δεν πιστεύω σε τίποτα!

Το Μετά θα είναι το ίδιο με το Πριν. Πριν γεννηθείς υπήρξες; Γιατί ζητάς να υπάρχεις μετά;

Θέλω να σε πάρω αγκαλιά. Θέλω να γελάσουμε πάλι. Θέλω να με πάρεις τηλέφωνο και να μου πεις έρχομαι. Να μου πεις πως απλά έχεις φύγει για λίγο… Θέλω… μα…

Το να γυρίσεις ποτέ ξανά, είναι αδύνατον! Τελειώνουμε εδώ. Και ο ένας συνεχίζει και συνεχίζεται μέσα από τον άλλο. 

Μέσα μου πάντα! Μέσα μου για πάντα!

Ήμουν σκληρή μαζί σου. Μα εσύ με ήξερες…

 Σ’ αγαπώ!